Próbnik napięcia, nazywany też wskaźnikiem napięcia, to prosty przyrząd sygnalizujący światłem, dźwiękiem lub odczytem na wyświetlaczu, czy w przewodzie, gnieździe albo na zacisku występuje napięcie. Elektryk używa go przede wszystkim do sprawdzenia braku napięcia przed rozpoczęciem pracy.
Zostań elektrykiem z uprawnieniami SEP
Kurs online G1 / G2 / G3 + egzamin państwowy - 100% zdawalności
z kodem ELEKTRYCZKA = 10% rabatu!
Próbnik czy wskaźnik napięcia – skąd dwie nazwy?
Obie nazwy opisują przyrząd tej samej klasy. Wskaźnik napięcia to termin z norm i przepisów BHP – tak nazywa go norma PN-EN 61243-3 poświęcona dwubiegunowym wskaźnikom napięcia niskiego. Próbnik to nazwa sklepowa i warsztatowa, najczęściej kojarzona z wkrętakiem z lampką w rękojeści. Potocznie mówi się też „neonówka” albo „probówka”.
Wskaźnik, w przeciwieństwie do multimetru, nie służy do odczytu dokładnej wartości. Odpowiada na pytanie „jest napięcie czy go nie ma”. Jeśli potrzebujesz liczby, sięgasz po woltomierz – opisuje to hasło pomiar napięcia.
Jak działa próbnik napięcia?
Najprostszy próbnik to wkrętak w przezroczystej obudowie. Między ostrzem a metalowym kapturkiem na końcu rękojeści leżą szeregowo lampka neonowa (albo dioda LED) i rezystor o bardzo dużej wartości. Przykładasz ostrze do badanego punktu i dotykasz palcem kapturka. Obwód zamyka się przez Twoje ciało do ziemi, a rezystor ogranicza prąd do ułamka miliampera, którego nie czujesz.
Lampka świeci, gdy między ostrzem a ziemią występuje napięcie przemienne powyżej progu zapłonu – w sieci 230 V świeci przy przewodzie fazowym, a przy N i PE pozostaje ciemna. Ciało człowieka działa tu podobnie do okładki kondensatora, dlatego neonówka zaświeci nawet wtedy, gdy stoisz na drewnianej drabinie. Przy napięciu stałym taki układ nie daje wiarygodnego wskazania.
Jakie są rodzaje próbników i wskaźników napięcia?
| Rodzaj | Jak sprawdza | AC / DC | Do czego się nadaje |
|---|---|---|---|
| Jednobiegunowy (wkrętak neonowy lub LED) | jedno ostrze, obwód zamyka się przez ciało do ziemi | tylko AC | szybka identyfikacja przewodu fazowego |
| Bezdotykowy | wykrywa pole elektryczne wokół przewodu, bez kontaktu z żyłą | tylko AC | wstępne sprawdzenie, szukanie przewodu w ścianie przed wierceniem |
| Dwubiegunowy (wg PN-EN 61243-3) | dwie sondy przykładane do dwóch punktów obwodu | AC i DC (większość modeli) | sprawdzanie braku napięcia przed pracą, rozdzielnice, obwody trójfazowe |
Wskaźnik dwubiegunowy nie potrzebuje Twojego ciała jako części obwodu, więc jego wskazanie nie zależy od tego, na czym stoisz ani jak trzymasz przyrząd. Pokazuje też napięcie między dwoma dowolnymi przewodami, również między fazami 400 V i między N a PE. Lepsze modele mają wyświetlacz z orientacyjną wartością, test ciągłości i kolejności faz.
Próbnik bezdotykowy jest bardzo czuły, co bywa jego słabością: piszczy przy przewodzie ułożonym obok żyły pod napięciem, a milczy przy przewodzie w ekranie albo w metalowej rurce. Dlatego służy do wstępnego rozpoznania, a nie do potwierdzania braku napięcia.
Jak sprawdzić brak napięcia przed rozpoczęciem pracy?
Norma PN-EN 50110-1 dotycząca eksploatacji urządzeń elektrycznych opisuje pięć reguł przygotowania miejsca pracy w stanie beznapięciowym. Sprawdzenie braku napięcia jest trzecią z nich:
- wyłączenie zasilania,
- zabezpieczenie przed ponownym załączeniem,
- sprawdzenie braku napięcia,
- uziemienie i zwarcie,
- osłonięcie lub wygrodzenie sąsiednich części pod napięciem.
Samo sprawdzenie robisz w trzech krokach. Najpierw przykładasz wskaźnik do punktu, o którym wiesz, że jest pod napięciem, np. do sąsiedniego gniazda – lampka musi się zapalić. Potem sprawdzasz miejsce pracy. Na końcu wracasz do źródła kontrolnego i potwierdzasz, że wskaźnik nadal działa. Ten ostatni krok wyklucza sytuację, w której przyrząd zepsuł się w trakcie i „brak napięcia” był w rzeczywistości brakiem wskazania.
W obwodzie jednofazowym wskaźnikiem dwubiegunowym sprawdzasz trzy pary: L–N, L–PE i N–PE. W obwodzie trójfazowym z pięcioma przewodami (L1, L2, L3, N, PE) par jest już dziesięć: trzy międzyfazowe, trzy faza–N, trzy faza–PE i para N–PE. Pominięcie którejkolwiek zostawia lukę, np. przy pomylonym oznaczeniu żył albo zasilaniu z drugiego źródła.
Co oznacza kategoria CAT na próbniku?
Kategoria pomiarowa mówi, jakie przepięcia przyrząd wytrzyma bez przebicia izolacji. Im bliżej przyłącza budynku pracujesz, tym większe energie przepięć mogą się tam pojawić i tym wyższej kategorii potrzebujesz.
| Kategoria | Gdzie mierzysz |
|---|---|
| CAT II | gniazda wtyczkowe i odbiorniki zasilane przez wtyczkę |
| CAT III | instalacja stała w budynku: rozdzielnice, zabezpieczenia, przewody obwodów |
| CAT IV | źródło instalacji: złącze, przyłącze, układ pomiarowy przed rozdzielnicą główną |
Oznaczenie zawsze występuje w parze z napięciem, np. CAT III 1000 V / CAT IV 600 V. Do pracy w rozdzielnicy mieszkaniowej 230/400 V wybieraj wskaźnik co najmniej CAT III.
Próbnik napięcia w pracy elektryka i na egzaminie SEP
W instalacjach mieszkaniowych zdarza się, że neonówka albo próbnik bezdotykowy sygnalizują napięcie na żyle odłączonej z obu stron. To napięcie indukowane lub pojemnościowe: żyła biegnie przez kilka metrów obok przewodu fazowego w tym samym kablu i przejmuje od niego potencjał, ale nie jest w stanie oddać prądu. Wskaźnik dwubiegunowy z funkcją obciążenia (obniżoną impedancją wejściową) rozstrzyga taką sytuację – pod obciążeniem napięcie indukowane znika, a napięcie z sieci zostaje.
Odwrotny przypadek to przerwany przewód neutralny. Próbnik jednobiegunowy pokaże wtedy „poprawny” obraz w gnieździe – faza w jednym otworze, ciemno w drugim – choć urządzenie nie działa. Dopiero pomiar L–N wskaźnikiem dwubiegunowym pokaże brak napięcia roboczego. Przy przerwie w PE albo PEN na częściach przewodzących dostępnych może pojawić się napięcie grożące porażeniem, dlatego pary N–PE nie pomijaj.
Część wskaźników dwubiegunowych potrafi też wyzwolić wyłącznik różnicowoprądowy przy pomiarze między fazą a przewodem PE – to celowa funkcja testu RCD, a przy wskaźniku bez niej wyzwolenie zdarza się przypadkiem. Sieci średniego i wysokiego napięcia, np. 15 kV, wymagają osobnych wskaźników dobranych do napięcia znamionowego, zwykle montowanych na drążku izolacyjnym; próbnik niskiego napięcia się do nich nie nadaje.
Na egzaminie SEP grupy 1 w części dotyczącej BHP może pojawić się pytanie o kolejność czynności przy przygotowaniu miejsca pracy albo o to, jakim przyrządem potwierdza się brak napięcia. Odpowiedź opiera się na dwóch faktach: sprawdzenie braku napięcia następuje po wyłączeniu i zabezpieczeniu przed załączeniem, a wykonuje się je sprawnym wskaźnikiem, sprawdzonym przed i po pomiarze.
Najczęściej zadawane pytania
Próbnikiem jednobiegunowym dotykasz ostrzem badanego punktu i jednocześnie kładziesz palec na metalowym kapturku rękojeści. Świecąca lampka oznacza obecność napięcia przemiennego względem ziemi. Przed i po sprawdzeniu przyłóż próbnik do punktu, o którym wiesz, że jest pod napięciem, żeby upewnić się, że przyrząd działa.
Tak, sprawny próbnik o napięciu znamionowym co najmniej 250 V jest przeznaczony do sprawdzania gniazd 230 V. Lampka powinna zaświecić tylko w jednym otworze – tym z przewodem fazowym. Trzymaj próbnik wyłącznie za izolowaną rękojeść i nie używaj egzemplarza z pękniętą obudową.
Wskaźnik dwubiegunowy ma dwie sondy i pokazuje napięcie między dwoma punktami obwodu, bez udziału ciała użytkownika. Wykrywa też napięcie stałe i napięcie między fazami 400 V. Właśnie takim przyrządem, zgodnym z normą PN-EN 61243-3, potwierdza się brak napięcia przed pracą.
Próbnik jednobiegunowy i próbnik bezdotykowy reagują tylko na napięcie przemienne, więc przy akumulatorze czy instalacji fotowoltaicznej po stronie DC nie dadzą wiarygodnego wskazania. Do napięcia stałego potrzebny jest wskaźnik dwubiegunowy z zakresem DC albo multimetr. Zakres AC/DC zawsze podaje producent na obudowie lub w instrukcji.
Źródła:
- Bezpieczeństwo pracy przy urządzeniach elektroenergetycznych, cz. II – Inżynier Budownictwa
- Jak używać wskaźników i próbników napięcia? – TIM
- Dwubiegunowy wskaźnik napięcia P-6 – Sonel