Przewodność elektryczna (σ), czyli przewodność właściwa lub konduktywność, to odwrotność rezystywności i miara zdolności materiału do przewodzenia prądu. Wyraża się ją w simensach na metr (S/m); im jest większa, tym łatwiej prąd płynie przez materiał.
Zostań elektrykiem z uprawnieniami SEP
Kurs online G1 / G2 / G3 + egzamin państwowy - 100% zdawalności
z kodem ELEKTRYCZKA = 10% rabatu!
Czym jest przewodność elektryczna i czym różni się od konduktancji?
Nazwa „przewodność elektryczna” ma dwa znaczenia. W znaczeniu materiałowym oznacza przewodność właściwą σ, czyli konduktywność, którą podajesz w S/m. Opisuje ona sam materiał, więc ma tę samą wartość dla krótkiego i długiego kawałka miedzi. W znaczeniu elementowym to konduktancja G w simensach (S), opisująca konkretny przewód albo odbiornik i zależna od jego wymiarów.
| Wielkość | Symbol i jednostka | Czego dotyczy | Wielkość odwrotna |
|---|---|---|---|
| Przewodność elektryczna właściwa (konduktywność) | σ [S/m] | materiału | rezystywność ρ |
| Konduktancja | G [S] | elementu, na przykład odcinka przewodu | rezystancja R |
Jednostka simens pochodzi od nazwiska Wernera Siemensa, niemieckiego konstruktora i wynalazcy. Po stronie oporu odpowiadają im rezystywność materiału i rezystancja elementu, a w każdej parze wielkości są wzajemnie odwrotne.
Jak obliczyć przewodność elektryczną?
Przewodność właściwą otrzymasz z rezystywności:
σ = 1 / ρ
- σ – przewodność elektryczna właściwa [S/m]
- ρ – rezystywność [Ω·m]
Do obliczeń przewodów wygodnie jest podawać σ w m/(Ω·mm²). Liczbowo jest to milion razy mniej niż w S/m, więc 58 000 000 S/m odpowiada 58 m/(Ω·mm²). Rezystancję odcinka przewodu wyznaczysz wtedy ze wzoru:
R = l / (σ · S)
- R – rezystancja przewodu [Ω]
- l – długość przewodu [m]
- σ – przewodność właściwa materiału [m/(Ω·mm2)]
- S – przekrój żyły [mm2]
Przykład: żyła aluminiowa o przekroju 16 mm² i długości 100 m, przy σ ≈ 35,5 m/(Ω·mm²), ma rezystancję 100 / (35,5 · 16) ≈ 0,176 Ω. Żyła miedziana tego samego przekroju, przy σ ≈ 58, ma około 0,108 Ω.
Który materiał przewodzi prąd najlepiej?
Z rezystywności w 20 °C wynikają przybliżone wartości przewodności: srebro 62,9 MS/m (milionów simensów na metr), miedź techniczna 58,1 MS/m, złoto 41,0 MS/m, aluminium 35,5 MS/m i stal węglowa około 7 MS/m. Miedź czysta przewodzi jeszcze odrobinę lepiej, 59,5 MS/m.
Żeby żyła aluminiowa miała taką samą rezystancję jak miedziana, jej przekrój musi być około 1,6 raza większy. Aluminium nadrabia to małą masą i ceną, dlatego buduje się z niego linie napowietrzne, a miedź zostaje w instalacjach wewnątrz budynków.
Największa przewodność nie zawsze decyduje o wyborze materiału. Złoto przewodzi gorzej niż miedź, ale nie koroduje, więc trafia na styki w układach elektronicznych, a srebro wybiera się do styków łączników mimo wysokiej ceny.
Od czego zależy przewodność elektryczna?
W metalach przewodność maleje ze wzrostem temperatury, bo rośnie rezystywność. Obniżają ją też zanieczyszczenia i utlenianie: srebro pokryte tlenkami przewodzi gorzej niż czyste. Przy prądzie przemiennym o wysokiej częstotliwości prąd spychany jest ku powierzchni przewodnika, co nazywa się efektem naskórkowym i nie występuje przy prądzie stałym. W nadprzewodnikach poniżej temperatury krytycznej opór znika, a prąd może krążyć w pętli bez zasilania.
Przewodność zależy od liczby nośników ładunku i od tego, jak łatwo się poruszają: im ich więcej i im mniejsze przeszkody napotykają, tym większa przewodność.
Inaczej zachowuje się półprzewodnik samoistny: jego przewodność rośnie wykładniczo z temperaturą, bo przybywa nośników ładunku.
W roztworach elektrolitów prąd przenoszą jony, więc o przewodności decyduje ich stężenie. Dlatego przewodność wody służy do oceny zasolenia, mierzy się ją konduktometrem i podaje w µS/cm; 1 S/m to 10 000 µS/cm. Przepisy o jakości wody pitnej dopuszczają przewodność do 2500 µS/cm (w 20 °C), a po odwróconej osmozie można ją obniżyć nawet do 0,5 µS/cm.
Jak mierzy się przewodność elektryczną?
Przewodność wody i roztworów mierzy się konduktometrem, czyli sondą z elektrodami zanurzoną w cieczy. Przewodność metalu wyznaczasz pośrednio: mierzysz rezystancję odcinka o znanej długości i przekroju, a wzór R = l / (σ · S) przekształcasz do postaci σ = l / (R · S). Dla cienkich warstw i półprzewodników stosuje się metodę czterech sond, w której prąd płynie przez dwie sondy, a dwie pozostałe mierzą napięcie.
Gdzie spotkasz przewodność elektryczną w instalacji 230/400 V i na egzaminie SEP?
Przewodność materiału stoi za wyborem miedzi i aluminium na przewody. Im jest większa, tym cieńsza żyła wystarczy, żeby spadek napięcia i nagrzewanie pozostały w dopuszczalnych granicach. Przekroje dobiera się według normy PN-HD 60364-5-52.
Liczy się też przewodność połączeń. Skorodowany albo poluzowany zacisk przewodzi gorzej, grzeje się pod obciążeniem i podnosi rezystancję obwodu. Ciągłość przewodów ochronnych sprawdza się pomiarem opisanym w haśle pomiar ciągłości przewodów ochronnych.
Na egzaminie SEP grupy 1 możesz usłyszeć pytanie o przewodność. Poprawna odpowiedź mówi, że przewodność właściwa to odwrotność rezystywności, oznacza się ją σ i mierzy w S/m, a dla elementu odpowiednikiem jest konduktancja G w S.
Najczęściej zadawane pytania
Przewodność elektryczna właściwa to miara zdolności materiału do przewodzenia prądu. Jest odwrotnością rezystywności, oznacza się ją σ i wyraża w S/m. Im większa przewodność, tym łatwiej prąd płynie przez dany materiał.
Przewodność właściwą podaje się w simensach na metr (S/m), a konduktancję elementu w simensach (S). Simens jest odwrotnością oma. W przypadku wody i gleby często używa się µS/cm, przy czym 1 S/m to 10 000 µS/cm.
Przewodność właściwa σ opisuje materiał i nie zależy od wymiarów próbki, a konduktancja G opisuje konkretny element i zależy od jego długości oraz przekroju. Pierwsza ma jednostkę S/m, druga S. Obie są odwrotnościami wielkości oporowych, czyli rezystywności i rezystancji.
Najwyższą przewodność wśród metali ma srebro, około 62,9 MS/m, a zaraz za nim miedź, około 58 MS/m. W instalacjach używa się miedzi i aluminium, bo srebro jest drogie. Grafit i roztwory soli także przewodzą prąd, ale znacznie słabiej niż metale.